Blog van schilder Kees Bruijnes

6. feb, 2015

Café "De Pompe" in Goes.

Er was eens een beroemd café aan de zonzijde van de Goese markt. Dat café heette "café De Pompe". De waard tevens eigenaar heette Han van den Ende. Han van den Ende was ooit een enthousiaste motorrijder. Toen ie zijn motor "aan de wilgen hing" opende hij dat café en die naam "De Pompe" komt dan ook van een waterpomp die op dat soort motoren thuis hoort. Het was een heerlijk donkerbruin café met regelmatig concerten van wilde bandjes overgoten met veel bier. Mijn nonen kwamen er ook regelmatig.

Op een zomerdag ben ik daar op de markt gaan staan en heb dat café geschilderd met een terras vol mensen. Toen het schilderijtje klaar was hebben er wel zeker 20 mensen gezegd dat zij zichzelf op dat terras herkend hadden. Toch zitten er maar 13 personen op het terras op mijn schilderij.   

23. jan, 2015

Voor deelname aan de Kunst & Natuurroute van Wemeldinge moesten wij een opdracht uitvoeren met als motto: "Zeeuws erfgoed".  Nu ben ik zelf geen Zeeuw van geboorte en heb van huis uit dus niets met Zeeuwse klederdrachten. Dus bedacht ik een variatie op een oud thema "De Zuid Bevelandse kap". Via Plonie van Stel kwam ik aan het adres van een klederdrachtspecialiste: Nel Minnee in Hoedekenskerke. Eén van de van oorsprong Antilliaanse zusjes uit Goes Noord was bereid voor mij  model te staan en samen gingen wij naar Hoedekenskerke. Daar kleedde Nel Minnee haar in de Zuid-Bevelandse dracht. Dat duurt ongeveer 30 minuten!! en met de schetsen en foto's die ik daar van Vanessa maakte kon ik bijgaand schilderij componeren. De directie van het museum De Bevelanden vond dit zo apart - een bruin meisje met die witte kap -  dat men het heeft aangekocht. Het hangt nu dus ergens in het museum in Goes. En zo is al tijdens mijn leven één van mijn schilderijen in het museum tercht gekomen. Dat beloofd nog wat want ik ga nog lang niet dood. 

Anecdote: Toen de aankoop van dit schilderij door het museum officieel werd bekendgemaakt kwam er na afloop een eveneens bruin getint meisje - een aangenomen kind met blanke pleegouders - samen met haar moeder naar me toe. Ze zei tegen mij en tegen haar moeder: "Zie je wel Mamma dat zwarte meisjes tóch wel Zeeuws aangekleed kunnen zijn en mag ik nu voortaan ook meelopen in Zeeuwse modeshows?"  Ik had dus ongewild een klein meisje een stapje op weg geholpen.

7. jan, 2015

Ik maakte ooit een portret van twee belangrijke mannen uit Rilland Bath. Jacques Boonman en Harry van het Dorpshuis. Toen ik het resultaat toonde had men alle lof maar de vrouw van Harry, Betsy, maakte bezwaar tegen het feit dat Harry er zonder jasje en Jacques mét jasje op stond. Ik had daar helemaal niet op gelet. Wat was wijsheid? Ik heb Harry gevraagd alsnog te willen poseren mét jasje en dat deed hij. Op de blz. "portretten"van deze site vind u het eindresultaat en hiernaast het "half fabrikaat"  

2. jan, 2015

Ik had een idee. Iets met vee en veeboeren. En dus vroeg ik een bevriende veehouder bij Kapelle om hulp. "Wil jij niet eens je zondagse pak aantrekken en op een monumentale zetel temidden van je koeien in de wei gaan zitten?" Dat wilde hij niet. Dacht misschien wel dat ik de draak met hem stak. Ook na enig aandringen kreeg ik het niet voor elkaar.

Toen vroeg ik zijn zoon Bou of hij er wat voor voelde en die wilde wel meewerken. En dus regelde ik een kar achter mijn auto, plaatste daarop een flinke rode fauteuil en reed ermee naar de weide met 40 melkkoeien. Bou stond al klaar in pakkie deftig. Gelukkig kennen die jongens het karakter van melkkoeien goed. Er was nog een broer van Bou meegekomen. Jan zou de koeien op afstand houden. Dat was nodig ook want melkkoeien zijn onbegrenst nieuwsgierig. Ze dromden vervaarlijk om de stoel heen maar met een flinke stok hield Jan ze net voldfoende op afstand. Ik maakte foto's en daarmee later in het atelier mijn schilderij. Intussen cirkelde Marjan, de zus van Bou en Jan, om ons heen om het niet alledaagse voorval te filmen. Later heeft Bou nog eens geposeerd want ik had geen goede foto's om zijn gizicht goed gedetaillerd te kunnen schilderen. Het is een groot en moeilijk schilderij geworden vooral omdat de verhoudingen van de koeien ten opzichte van de stoel eerst niet goed waren. Ik heb al die koeienpoten een paar maal moeten overschilderen. 

23. dec, 2014

Toen ik voor mijn werkgever in de Povlakte in Italië bezig was, mocht ik in de weekenden naar Venetië.

Daar vrijdagavond aangekomen liep ik mijn benen onder mijn gat vandaan om een mooie schilderplek te zoeken voor de volgende ochtend. Ik ging naar de kade vlakbij de brug der zuchten en keek dan uit op het eilandje San Giorgio Maggiore. Ik stond naast een terras aan de waterkant en kreeg twee keer gratis koffie en een sorbet omdat "mijn werk goed was voor de klandizie" zoals de ober van het terras zei. Ik moest op zondagmiddag terug naar het hotel in de Povlakte en nam daarvoor de één van de openbare boten door het Canal Grande. Zo stond ik daar met een nog nat olieverfschilderij midden tussen de mensen op dat bootje. Niets aan de hand. Ging allemaal goed en ik had een mooi weekend en een schilderij vanaf een droomplek in Venezzia.